Co zobaczysz podczas lotu i rejsu po Milford Sound: Alpy, Mitre Peak i Morze Tasmana

The Remarkables i Lake Wakatipu. Pierwsze kilka minut — i ostatnie rzeczy, które rozpoznasz z ziemi.

Southern Alps. Potem drogi się kończą. To, co następuje, to czterdzieści minut lodowców, dolin zawieszonych, pól śnieżnych i alpejskich jezior bez drogi, bez szlaku i w większości przypadków bez nazwy, którą znałby przeciętny turysta. To ta część dnia, której autokar nie sprzeda za żadne pieniądze, bo autokar przejeżdża pod nią tunelem Homer Tunnel.

Podejście. Samolot opada między ścianami do fiordu i ląduje na pasie przy wodzie. W pogodny dzień Mitre Peak jest tuż obok ciebie podczas zniżania.

Jeśli lecisz z Wanaka, trasa jest inna i być może lepsza: Mt Aspiring, więcej lodowców i dwa parki narodowe zamiast jednego.

Mitre Peak. 1692 metry, wyrasta prosto z wody bez przedgórzy — dlatego na zdjęciach wygląda niemożliwie. Łódź przepływa tuż pod nim.

Bowen i Stirling Falls. Te dwa płyną przez cały rok, bo zasilają je jeziora powyżej, a nie deszcz. Większość łodzi podpływa tak blisko Stirling, że rozbryzg dociera na pokład.

Wodospady, których nie zawsze ma. Po ulewnym deszczu po ścianach spływa setki tymczasowych wodospadów, które znikają w ciągu doby od ustania deszczu. To właśnie na to liczą stali bywalcy, rezerwując rejs.

Tasman Sea. Przy ujściu, piętnaście kilometrów od przystani, fiord otwiera się na otwarty ocean. Większość rejsów zawraca tutaj. Po drodze na skałach odpoczywają kotiki.

Milford Sound to nie dolina rzeczna. Wyciął ją lodowiec, który wyżłobił rów w kształcie litery U o głębokości ponad kilometra, a potem się wycofał — i morze weszło za nim. Dlatego ściany są pionowe, a nie pochyłe, i dlatego Mitre Peak nie ma przedgórza.

To także powód, dla którego woda jest ciemna. Deszcz spływa z lasu deszczowego, niosąc taninę, a słodka warstwa zalega na słonej bez mieszania, gruba na kilka metrów. Pochłania światło — dlatego gatunki głębinowe żyją tu na niewielkich głębokościach i dlatego fiord na zdjęciach wychodzi niemal czarny.

Z powietrza, podczas lotu i rejsu po Milford Sound, rów widać na pierwszy rzut oka — podobnie jak doliny zawieszone po obu stronach — boczne lodowce, które nie mogły wyciąć tak głęboko jak główny i kończą się w powietrzu, z wypływającymi z nich wodospadami.

Powietrze. Najpierw Remarkables, potem czterdzieści minut nad Southern Alps bez ani jednej drogi, a na końcu otwierający się fiord. Każdy lot i rejs po Milford Sound obejmuje tę połowę, a jednodniowa wycieczka autokarem nie jest w stanie.

Woda. Mitre Peak o wysokości 1692 metrów, Bowen i Stirling Falls, piętnaście kilometrów do Tasman Sea i foki futrzaste przy ujściu.

Lot i rejs po Milford Sound to jedyny produkt, który daje jedno i drugie w ciągu jednego dnia — i to jest szczera odpowiedź na pytanie, dlaczego kosztuje tyle, ile kosztuje.

Delfiny i pingwiny są możliwe, ale nie obiecane. Delfiny butlonose żyją w fiordzie, a pingwiny grzebieniaste z Fiordlandu gniazdują w pobliżu od lipca do listopada. Organizatorzy o nich wspominają; nikt nie może ich zagwarantować, a oferta, która to robi, obiecuje za dużo.

Nie zobaczycie pustego fiordu. Milford przyjmuje około miliona odwiedzających rocznie, a w środku dnia w kadrze będą inne łodzie. Wczesne i późne wypłynięcia są spokojniejsze.

Nie zawsze zobaczycie szczyty. Szczyty po obu stronach przez znaczną część roku tkwią w chmurach. Niski pułap chmur nie odwołuje rejsu, ale zmienia to, jak wyglądają zdjęcia.